Over ons

Geschreven door Jan op 21 September 2010 | Geen reacties | Reageer

Sinds Juli 2010 wonen we in het landelijke buitengebied van het mooie achterhoekse Ruurlo. Met de 4 hectare hebben we veel ruimte maar alles was wel aan een grondige renovatie beurt toe. Eerst de boererij en daarna de nieuwe paardenstal die op 1 Februari 2016 in gebruik werd genomen.

In 1995 zijn wij verhuist vanuit Lochem naar het zuiden van Limburg om daar te gaan werken. De afgelopen jaren zijn wij veel heen en weer gereden tussen de Achterhoek en Limburg voor de nodige familiebezoekjes. Als wij tijdens zo’n bezoek ons petekind Marianne te Avest wilde zien moesten we meestal naar ‘stal’ aangezien zij daar al haar vrije tijd doorbrengt met het trainen van haar tinker Donald. De rust welke daar op stal heerst en te mogen zien wat een relatie tussen paard en mens kan opleveren heeft ons besmet met het paardenvirus.

Onze zoon Darren (toen 7 jaar oud) wilde graag een sport beoefenen waar papa en mama aan mee konden doen om zo als familie samen tijd door te kunnen brengen. De keuze voor paardrijden lag voor de hand, al gauw kwamen we terecht bij een manege in de buurt waar we alle drie onze eerste paardrijlessen kregen. Na een aantal maanden werd het duidelijk dat er iets niet klopte, er was een groot verschil tussen wat we zagen als Marianne met Donald aan het werk was en hoe het er op de manege aan toe ging.

Overduidelijk was de huisvesting, kleine en slecht onderhouden stallen met weinig licht en lucht maar ook de zadels en het tuig lieten te wensen over. Voor ons (toen) minder duidelijk waren de signalen van de paarden zoals het omkeren van het paard naar de achterwand je hem uit de stal wilde halen of het vastbijten aan de omheining als er gezadeld werd. Natuurlijk is het zo dat een één-op-één relatie tussen ruiter en paard een ander resultaat geeft en dat het gemiddelde niveau in verzorging en rijden van de ruiter op de manege lager ligt, maar toen we vroegen hoe je moet voorkomen dat het paard vanuit galop terugvalt naar draf en het antwoord kwam “dan moet je hem schoppen” knapte er iets in de droom die we hadden.

Wat we op die manege hebben meegemaakt zal (hopelijk) niet overal gebeuren, het heeft ons toen wel doen besluiten dat we niet op die manier met paarden willen omgaan, sterker nog, dat we ook niet met paarden werken in een omgeving waar het welzijn van paarden niet hoog in het vaandel staat. We zijn dan ook direct gestopt met lessen op de manege en op zoek gegaan naar een andere manier om met paarden te werken. Deze vonden we op een kleine privé stal met 3 pony’s en 2 paarden in een open stal aan de rand van het bos. Daar hebben we in een hele korte tijd enorm veel geleerd, op zich niet rij-technisch maar wel in de omgang met paarden. Door bijna dagelijks met deze paarden aan het werk te zijn werden de fijne signalen van de paarden steeds duidelijker herkenbaar en kon hierop worden ingespeeld met een aanpassing in training, materieel of omgeving.

Eén paard (Guus, NRPS) zat niet lekker in zijn vel, als je in zijn ogen keek zag je zijn ‘ziel’ niet en was het of je dwars door hem heen keek. Nu zijn wij absoluut geen experts in het werken met paarden, hiervan zijn we ons 200% van bewust. Juist daardoor staan we volledig open voor de mening van experts en gaan juist actief op zoek wat het probleem veroorzaakt samen met experts zoals de hoefsmid, zadelmaker, dierenarts, tandarts, fysiotherapeut, enz. Dit paste echter niet bij de denkwijze van de eigenares van de privé stal welke juist wel vond dat zij door haar jarenlange ervaring overal verstand van had en zelf aan de slag ging om het probleem op te lossen.

Uiteindelijk ging het slechter en slechter met Guus en zagen wij geen andere keus dan Guus van haar over te kopen om zo wel de juiste experts met hem aan de slag te laten gaan. Na een grondige check door de zadelspecialist en een volledig laboratorium onderzoek bleek dat het gebruikte zadel een drukpunt veroorzaakte wat resulteerde in een chronische ontsteking in zijn ruggenwervel. Door deze langdurige ontsteking in zijn rug waren zijn nieren en lever aangetast waardoor hij vatbaarder werd voor ziektes, samen met een meterslange lintworm en een bloedworm infectie betekende dit bijna het einde van Guus. Na een aangepast zadel en een revalidatie periode van 6 maanden is Guus weer helemaal gezond, voor het eerst zijn er appeltjes in zijn vacht te zien, speelt hij met de andere paarden en heeft hij oprechte aandacht als je met hem bezig bent.

Tijdens de periode met Guus kwamen we ook een ander paard tegen (Ty, KWPN), deze viel op omdat hij van eigenaar naar eigenaar doorverkocht werd. De dame waar wij hem van kochten had hem net 5 maanden maar gaf aan ‘geen klik’ met hem te hebben. Toen we bij hem gingen kijken was het paard één-en-al aandacht, ondanks zijn enorme afmetingen (schoft 1.78m) had hij een heel vriendelijke uitstraling. Tijdens het poetsen ging er iets mis, wat precies was niet duidelijk maar Ty gooide zijn hoofd omhoog, trok halster en touw volledig middendoor, nam 2 stappen naar achter om vervolgens weer te blijven staan. De eigenaar ging ervan uit dat de koop niet doorging aangezien dit een behoorlijke schrikreactie bij ons tot gevolg had gezien het formaat van Ty. Ze gaf toen eerlijk toe dat dit soort reacties wel eens vaker gebeurde, met name onder het rijden. Toch hebben we proefgereden met in ons achterhoofd dat elk gedrag van een paard een reden heeft en dat als de reden wordt weggenomen het gedrag ook zal veranderen.

Wat opviel tijdens het rijden was het zenuwachtig reageren op lichte teugeldruk, reden genoeg om voor de koop hem volledig door te laten lichten om al een beeld te krijgen wat een vervolg traject in zou houden. Uit een röntgen foto bleek dat er een wolfskiesje afgebroken onder het tandvlees zat, reden genoeg voor de zenuwachtig reactie op teugeldruk. Tevens heeft Ty een maalkies welke schuin staat en dus niet normaal slijt, deze was een aantal jaren niet meer behandelt zodat hij dwars door zijn mond was gegroeid. Na de koop en behandeling door een tandarts waren de problemen minder maar nog niet volledig weg, met name krappe bewegingen rechtsom resulteerden nog wel eens in een explosief verzet. Na de nodige onderzoeken was de conclusie dat Ty zijn rechterschouder iets meer naar achteren staat dan zijn linker schouder, bij een draai naar rechts prikte het zadel soms ‘onder’ zijn schouderblad wat de explosie verklaard. De zadelmaker gaf hier de oplossing door de singels aan één zijde anders te bevestigen, daarna waren de explosies verdwenen en is er een aantal maanden heerlijk met Ty gereden.

Ondanks het feit dat Ty op en top gezond was viel wel op dat als er ook maar iets anders was dan anders in de rijbak, de omgeving of de oefeningen er verzet volgde, meestal de bekende explosie waar hij 12 jaar op heeft kunnen oefenen… Dit leerde ons een heel belangrijke les: naast een gezondheid is bij een paard ook werkwilligheid en karakter enorm belangrijk, mischien nog wel belangrijker dan bouw en aanleg voor de sport. Als je aan het trainen bent met een paard dat wil werken, oplettend is maar meer moeite heeft met de uitvoering dan duurt het misschien wat langer voordat de oefening perfect wordt uitgevoerd, maar het is voor de ruiter een heel wat plezierige manier van werken dan het werken met een paard wat de oefening wel snel beheerst maar door zijn enorm gevoelige en kijkerige karakter moeilijk ontspanning kan laten zien. Het is onze mening dat een oplettend, werkwillig en rustig paard een veel constanter resultaat laat zien dan een sensibel paard.

Uiteindelijk is Ty dan ook naar onze instructrice gegaan om toch te proberen om hem aan het werk te zetten. Na verschillende paarden bij andere mensen gereden te hebben werden we door onze instructrice gewezen op het Gelders paard met als reden dat dit soort paarden dichter bij het werkpaard staan en daarom in de meeste gevallen een nuchter en werkwillig karakter hebben. Na een zoektocht werd een 6-jarige Gelderse merrie op B-nivo gevonden, de eigenaresse kon haar vanwege gezondheidsredenen niet meer bereiden en zocht iemand om haar een aantal keren per week te berijden. De eerste keer rijden was een chaos… De merrie was geïrriteerd door vliegjes en schopte vaak van zich af, na veel stress tijdens het poetsen en zadelen de rijbak in waar een zenuwachtige Andalusier hengst op zijn achterste benen stond elke keer als we te dicht in zijn buurt kwamen. Een jonge dame van 15 was haar paard aan het longeren om zo zijn energie kwijt te raken, vol in ren-galop rondjes rennen. Naast de rijbak besloot een paard om continue heen en weer te galloperen, alles bij elkaar een complete puinhoop waarin Ty elke 5 meter zou zijn ge-explodeerd. En de Gelderse merrie? Die had alleen aandacht voor mij, was op zoek naar wat ik bedoelde met de commando’s en draafde ontspannen tussen de choas door…

Door al deze leermomenten is het voor ons heel duidelijke geworden dat een paard zowel lichamelijk moet kunnen als geestelijk moet willen om zo tijdens de sport als paard en ruiter samen te genieten. Om dit te berijken is ruimte nodig samen met de nodige faciliteiten, dit is exact de reden waarom wij (naast de familie) weer teruggekeerd zijn naar de Achterhoek en de oude boerderij gekocht hebben. Valetudo is de Latijnse vertaling van ‘Welzijn’ of gezondheid, in de komende jaren zullen we hier bouwen aan de nodige accommodaties om dit te kunnen bieden aan de paarden welke in ons bezit zijn. Daarnaast gaan we op zoek naar de specialisten in de regio voor zadels, hoeven, tandarts, fysio en zo voort om ervoor te zorgen dat op het gebied van lichamelijke en geestelijke gezondheid er niets te wensen overlaat.

Wat voor ons ook duidelijk is geworden is dat werkwillige, nuchtere dressuur paarden de richting zijn waar we ons in willen specialiseren. In de loop der tijd zullen wij ons volledig gaan richten op het werken met een top-selectie van KWPN merries die zich in de sport EN op karakter bewezen hebben. Deze merries bieden wij aan om ‘op bestelling’ mee te gaan fokken met hengsten die ook het juiste karakter vertonen. Als een merrie niet drachtig is zullen we met haar aan het werk gaan om haar uit te brengen in de sport om zo het karakter beter te kunnen beoordelen. Ook zullen we zelf een aantal veulens opfokken en uitbrengen in de sport om bevestigd te krijgen of wij de juiste fokrichting hebben gevonden. Als u denkt ons te kunnen helpen binnen een bepaald gebied dan nodigen we u ook uit contact met ons op te nemen.

Tot ziens in Ruurlo!